“Men câle nâle” sözü “Kim ararsa ona kavuşur”, “Kim talep ederse ulaşır” manalarına gelir ve gerçekten son derece doğru bir hüküm ifade eder. Elbette arayan bulacak, talep eden kavuşacak, azmeden elde edecektir. Bunun aksi istisnadır ve bilirsiniz ki, istisnalar kaideyi bozmaz! Rabbim bizleri talep eden talebelerden eylesin.

Uzun asırlardan beri hattatların en çok yazıp levha haline getirdiği “Men câle nâle” sözü bu sefer karşımoza nefis bir talik`le çıkıyor. Galatasaray Mektebi muallimlerinden hattat Izzet Efend`i tarafından 1317 (1899) tarihinde yazılan bu levhayı biz, bir antika koleksiyonu kataloğundan çıkartıp sunuyoruz size. Meramımız göz gönül zevkine yeni bir eser daha sunmak, hat sanatına gönül vermiş üstadlarımızın aziz ruhlarına birer Fatiha göndermenize vesile olmak… Süphesiz ki, herkese yaptığının karşılığı verilir.

Ayıplanmaktan korkmayacaksın. Sevgini gurur madalyası olarak taşıyacaksın göğsünde, kim ne derse desin…Sevgin için zindana atılmayı da attırmayı da göze alacaksın. Karanlıklar sırdaşın, böcekler yoldaşın olacak.Bileceksin sonunda ayrılık olduğunu. İsyan etmeyeceksin, vuslat beklemeyeceksin.

Zaman ve mekan sizi ayıramayacak. Nerede olursan ol, her daim sevdiğinin yanında olacaksın. Üzüntüsüne üzülecek, sevincine sevineceksin. Sanma ki beraber olmak için yan yana olmak lazım. Gönüller beraberse mesafenin ne önemi var!..

Gönül gözüyle görecek, duyacaksın. Gönül diliyle konuşacaksın. Bilmez misin gönlü kainat bile kuşatamaz dar gelir. Gönül dilinden anlamam konuşamam, dayanamam bu çileye karşılıksız hiçbir şey veremem diyorsan; talip olmayacaksın Yusufluğa. Yusuf olmak için Yusuf gibi yürek gerek, gönül gerek, iman gerek. Züleyha değilsen eğer peşine düşmeyeceksin Yusufların. Kendi ayarında birini seveceksin ki mutlu olasın.

Her babayiğidin harcı değildir Yusufluk ve her kadının harcı değildir Yusuf yüreklileri taşıyabilmek, layık olabilmek, Züleyha olabilmek!…

Ceddimiz Osmanlı, sadece insana değer vermekle, onların ihtiyaçlarını karşılamayı bir görev bilmekle kalmamış, canlı-cansız bütün mahlûkata şefkatle, merhametle yaklaşmış, yaratılan her nesnenin bir kıymet ifade ettiği şuuruyla hareket etmiştir.

Bitkilere şefkat göstermiş, bitkinin ağacın insan hayatındaki önemini hiçbir zaman göz ardı etmemiş, “Yaş kesen, baş keser.” demiştir. Yani canlı bir bitkiyi yok etmenin bir insanı öldürmekten farksız olduğuna dikkat çekmiştir. Ceddimiz, bugün dünyanın sadece slogan attığı hayvan sevgisi hususunda da büyük bir hassasiyet göstermiştir. Mesela havaların soğumaya başladığı zaman sıcak memleketlere göç edemeyen leylekler için bir vakıf kurmuş, kış boyunca barınmasına, beslenmesine yardımcı olmuştur. Bunun dünyada bir örneği daha yoktur. Ceddimiz sıcak günlerde kapısının önüne bir kap ile su koyarmış ki,su bulamayan kedi, köpek, kuş, kurt susuzluktan ölmesin. Kış günlerinde hayvanatın yiyeceği karlarla örtüldüğü için belirli yerlere yiyecek, içecek koymuş ki,hayvanlar aç kalmasın…

Çoğaltabileceğimiz bu örnekler kuru bir hayvan sevgisi değil, şefkat ve merhametin mücessem bir göstergesidir. Kanuni Sultan Süleyman gibi bir cihan padişahının hassasiyeti dikkat çekicidir:
Kanuni Sultan Süleyman, Topkapı Sarayının bahçesindeki meyve ağaçlarına zarar veren karıncaların itlaf edilmesinin dinen caiz olup olmadığını Şeyhülislâm Ebussuud Efendi’ye sorar. Hem de ne soruş, tam anlamıyla şâhâne bir beyit:
Dırahta ger ziyan etse karınca Günâhı var mıdır ânı kırınca? (Eğer karınca ağaca zarar veriyor, onu kurutuyorsa, karıncayı yok etmenin bir günahı var mıdır?) Ebussuud Efendi, zamanın şeyhülislâmıdır. Kanuni’ye hoş görünmek için, karıncanın ölmesinden ne olur padişahım, diyebilirdi, fakat o, ince bir nükteyle bakın ne diyor, bu da sanatkâr bir padişaha sıradan bir cevap değildir:
Yarın Hakk’ın dîvânına varınca Süleyman’dan hakkın alır karınca.

Osmanlı Devleti’nin zirvede olduğu bir devirde, zirve bir padişah ve mesleğine saygılı, şahsiyetli, doğru, zirve bir şeyhülislâm…
Bu muhavere basit bir soru-cevap şeklinde olmuyor; estetik bir dille, şiir yoluyla cereyan ediyor. Hele Ebussuud’un beytinde bir edebî sanat olan telmih yoluyla çeşitli hâdiselere atıfta bulunuluyor. Kur’an-ı Kerim’de bir surenin adıdır karınca (Neml)…

Bu sureden üç âyet:
17. Süleyman’ın, cinlerden, insanlardan ve kuşlardan meydana gelen orduları onun önünde toplandı. Hep birlikte düzenli olarak sevk ediliyorlardı.
18. Nihayet karınca vadisine geldikleri vakit bir karınca, “Ey karıncalar! Yuvalarınıza girin, Süleyman ve ordusu farkına varmadan sizi ezmesinler.” dedi.
19. Süleyman, onun bu sözüne tebessüm ile gülerek dedi ki:

“Ey Rabbim! Beni; bana ve ana-babama verdiğin nimetlere şükretmeye ve razı olacağın salih ameller işlemeye sevk et ve beni rahmetinle salih kullarının arasına kat!” Ve karınca ile Hz. Süleyman’a dair iki menkıbe… İlk menkıbenin kaynağının yukarıdaki ayetler olduğu anlaşılıyor:
Hz. Süleyman (a.s.) bütün hayvanların dilinden anlamak gibi bir mucizeye sahipti. Hz. Süleyman, ordusuyla bir sefere giderken bir vadiye ulaştıklarında karınca beyi’nin diğer karıncalara, “Kaçın, Süleyman’ın orduları sizi ezmesin.” dediğini işitir. Hz. Süleyman tebessüm eder ve karıncaların beyini yanına çağırır. Karınca beyi, Hz. Süleyman’ın yanına eli boş gitmek istemediği için kendince değerli gördüğü bir çekirge budunu alarak Hz. Süleyman’ı ziyarete gider. Hz. Süleyman dua eder, but bereketlenir; bütün ordu yarısıyla doyar. Geri kalanını karınca beyi’ne iade eder ve ondan bir öğüt ister. Karınca da Süleyman Peygambere öğütler verir. Hz. Süleyman, karıncaya, “Ben peygamber olduğum hâlde sizi çiğneyeceğimi nasıl düşündün ve arkadaşlarına niçin kaçmalarını söyledin?” deyince, karınca da ona: “Karıncalar, senin debdebene dalıp da tespihlerini unuturlar diye söyledim.” cevabını verir.
…
Bir gün, Süleyman Peygamber, bir karıncaya bir yıllık yiyeceğinin miktarını sorar. Karınca da, “Bir buğday tanesi yerim.” şeklinde cevap verir. Cevabın doğru olup olmadığını kontrol etmek isteyen Hz. Süleyman karıncayı, bir buğday tanesi ile bir şişeye koyarak hava alacak şekilde şişeyi kapatır, sonra da bir yıl bekler. Müddeti dolunca, şişeyi açtığında bir de bakar ki karınca buğday tanesinin yarısını yemiş, yarısını da bırakmıştır. Hz. Süleyman karıncaya buğday tanesini tamamen neden yemediğini sorar. Karınca da: “Daha önce benim yiyeceğimi yüce Allah (c.c.) verirdi. Ben de, O’na güvenerek bir buğday tanesini tamam olarak yerdim; çünkü O, beni asla unutmaz ve ihmal etmezdi. Fakat bu işi sen üzerine alınca, doğrusu nihayet bu aciz bir insandır diye sana pek güvenemedim. Belki, beni unutup yiyeceğimi ihmal edebilirsin. O yüzden de bir yıllık yiyeceğimin yarısını yiyerek diğer yarısını ertesi yıla bıraktım.” şeklinde cevap verir. Hayvan hakkı önemlidir. İnsana yapılan bir haksızlığın helalleşme yoluyla telafisi mümkündür; ama hayvana yapılan haksızlığın telafisi pek mümkün görülmüyor. Bu yüzden Ebussuud Efendi diyor ki, günahların, sevapların tartıldığı günde, eğer hakkı varsa bir karınca bile insanlardan davacı olacaktır, zira:
Bir olur adl-i ilâhîde Süleyman ile mûr Dergeh-i Hak’ta heman şah ile sâil birdir. (Şehit Ali Paşa)
İlâhî adalette Süleyman ile karınca eşittir; bunun gibi Hak katında padişah da dilenci de aynıdır.

Kalp Ruh’ a demişki:”ben severim, aşık olurum ama nedense asıcısını sen çekersin…”Ruh da ona cevap vermiş;”Sen yeterki sev ben acıyı da çekerim çileyi de (Hz.Mevlana)

Bal, 2010 yapımı bir Semih Kaplanoğlu filmidir. 60. Berlin Uluslararası Film Festivali’nde galası yapılmış film “Yusuf Üçlemesi”nin son filmidir. Bu film 60. Berlin Uluslararsı Film Festivalinde Festivalın en prestijli ödülü olan Altın Ayı ödülünü kazanmıştır.”Yusuf Üçlemesi”nin ilk iki filmi Yumurta ve Süt tür

Bal Filmin konusu

İlkokuldaki Yusuf’un babası Yakup ormanın karakovan balcılığıyla uğraşmaktadır. Babasıyla sık sık gittiği orman, Yusuf için gizemli bir yerdir. Yakup, soyu hızla tükenen Kafkas arılarının peşinden uzak bir ormana gider. Günler geçer, Yakup’un gecikmesi Zehra’yı ve Yusuf’u tedirgin eder. Sis Dağı şenliğinde de Yakup’a rastlayamazlar. Babasını aramak için ormana giden Yusuf’un gördüğü rüya gerçekleşecek midir?

“Maneviyatı olmayan sanat eksik kalıyor”

“Bal”, dini öğelerin de göze çarptığı bir yapım. Yönetmen dini nasıl bir bağlamda gördüğünü şu sözlerle anlatıyor:

“Maneviyatın olmadığı bir sanatın, ben biraz eksik kaldığını düşünüyorum. Manevi bir dil üretmeye çalışıyorum bu sinemanın içerisinde. Sinemanın aslında kendi olduğu ortam da, işte karanlık ortam, perde, bende hep bir vecd duygusu, bir ilahi duygu yaratıyor. Sinemanın ilahi bir sanat özelliği taşıdığını da düşünüyorum ve ben kendimi o damar üzerinde yürütüyorum. Bunu sadece din ile değil, mitoloji ile, heterodoksi ile de bağlantılandırıyorum, yani sadece bir tek tanrılı din algısıyla değil, daha geniş bir inançlar algısıyla. Bunun için Zen Budizmine de bakıyorum, başka kaynaklara da bakıyorum ve bu alanda besliyorum kendimi ve bundan sonra da bu alanda ilerlemeyi, filmler yapmayı düşünüyorum. Zaten minimalizmin, eksiltmenin, azaltmanın ve sinematografik bütün elemanları bir ahenk içinde ele almanın yolu benim için bu şekilde gerçekleşiyor.”

7 yaşındaki başarılı oyuncu

Filmin başrolündeki Bora Altaş ise gerçekten başarılı bir performans çıkarıyor. Yönetmen Bora’yı bulma hikayelerini şöyle anlatıyor:

“Yaklaşık iki ay kadar, çekimden önce, çeşitli bölgelerde birçok ilkokulda casting çalışması yaptık. Ama bir türlü içimize sinmedi, bulduğumuz çocuklar. Bir ün arabayla bir mekandan bir mekana geçerken Bora’yı gördüm, bisiklete biniyordu. Hemen indim, fotoğrafını çektim ve konuşmaya başladık. İlk konuşmaya başladığım andan itibaren, onun aradığım insan olduğunu, çocuk olduğunu anladım, çünkü o gözlerindeki ifadeye vuruldum ben. Ona çok şey borçluyum, yani bu filmin bu şekilde gerçekleşmesi onun sayesinde oldu, çünkü kendisiyle hiç ilgisi olmayan bir çocuğu canlandırdı, oyunculuk yaptı.“

Bora Altaş ise kendisine hediye edilen Berlinale maskotu bebek ayıcık ile fotoğrafçıların gözdesi olsa da, doğal olarak pek konuşkan değildi. Film çekmeyi nasıl bulduğu yönündeki soruya cevabı da haliylen pek uzun değildi:

“Çok iyiydi”

Bu iki kelime, Semih Kaplanoğlu’nun Altın Ayı kazanan filmi “Bal”ı tanımlamak için de gayet uygun.

Film Fragmanı:

Filmden kareler:

Mekke’de Kabe-i Muazzamada bulunan Hacerül Esved’e ait parçaların İstanbul’da yıllardan beri bulunduğunu biliyormuydunuz. Istanbuldaki Camiileri, Külliyeleri gezerken birçok keşiflerde bulunmanın heycanı içerisindeyim ve bu heycan herdefasında yeni şeyler öğrenmekle birlikde artıyor. Ecdadımızın inşaa ettiği her camii şüphesiz birbirinde güzel ve gizemli, fakat çok güzel nitelikde bulunan birkaç camii varki beni hersene mıknatıs gibi kendisine çekiyor. Herbir Camiinin size anlatacaği birbirinden ilginç hikaye ve tarihe sahip olmasi sizin gezme ve öğrenme şevkinizide haliylen artırıyor. Mesela Rüstem Paşa caminin eşi benzeri olmayan çinileri, Küçük Ayasofya Camiisinin avlusundaki muhteşem atmosferi yanı sıra Sokullu Mehmet Paşa Camiisi`nin Hacerül Esved taşları. Diğer camiilere daha sonra değiniriz fakat Sokullu Mehmet Paşa Camiisi hakkında Dünyabizim sitesindeki Hatice Tüfekci`nin Hacer-ül Esved taşları ile ilgili ilginç haberini görünce sizlerle paylaşmak istedim.

Hacer-ül Esved’e Kâbe’ye gittiği halde bile dokunamayanlar için İstanbul’da bir fırsat var. Mübarek Ramazan ayını geride bırakırken, Kâbe-i Muazzama’dan bir parçasını bağrında barındıran Sokullu Mehmet Paşa Camii’ne rotamızı çevirerek, hacer-ül esved taşını görmeye gidiyoruz. Bahçesine girer girmez semtten ayrı bir atmosferle karşılandığımızı itiraf etmeliyim. Çeşit çeşit kuşların cıvıltılarıyla eşsiz bir senfoniye bürünüp kulağımıza üflenen bu ses, Topkapı Sarayı’ndan aşina olduğumuz bir haldi. Saatlerce seyretmeye doymayacağımız bu camide, asırlardır Müslümanların hürmet gösterdiği mukaddes taş Hacer-ül Evsedi Kâbe-i Muazzama’daki tavır ile “ Bismillahi Allah-u Ekber” diyerek selamlıyoruz.

Kâbe’de dokunmak ne kadar zor ise…
Mübarek ecdadımızın zarif ve ince düşüncesi ile Hacer-ül Esved taşının çevresine muhafaza yapılır. Yıllar geçip eskiyen, üzerinden kopan parçalar İstanbul’a Osmanlı devleti vesilesiyle getirilir. 1571 senesinde Osmanlı sadrazamı Sokullu Mehmet Paşa, zevcesi İsmihan Sultan adına bir cami inşâ ettirir. Caminin giriş kapısı üzerine, mihrabın üst kısmına, minbere ve minber kubbesinin altına Hacer-ül Esved’in 4 parçası yerleştirilir. Bu mübarek taşlara dokunmak, hele ki böylesine feyzi bol günlerde yakınında bulunmak bizleri asıl Hacer-ül esved taşına dokunmuş kadar hissedar eyler.

• Birincisi, giriş mahfilinin altındadır (2×3 cm büyüklüğünde)
• İkincisi, mihraptaki Kuran ayetinin hemen altında (3×1,5 cm büyüklüğünde)
• Üçüncüsü, minber kapısı üzerinde (1,5 cm kare şeklinde)
• Dördüncüsü, minber kubbesinin altında (1,5 cm ebadında)

Hacer-ül Esved taşının diğer bir parçası ise Kanun-i Sultan Süleyman Han’ın türbesinin giriş kapısı üstündeki saçağın altına bulunur.

2009 Haziran İstanbul Kanuni Sultan Süleyman Türbesindeki Hacer-ül Esved taşı Resim:fihimafih

Ne yazık ki İstanbullu vatandaşlar bundan bihaber. Hacer-ül Esved taşını Mekke-i Mükerreme’de görmek, dokunmak ne denli zor ve meşakkatli hatta imkânsız ise bu taşa dokunmak, yakından görmek hatta dokunmak Sokullu Mehmet Paşa Camii’nde bir o kadar kolay ve mümkündür.
Hacer-ül Esved, Sokullu Mehmet Paşa Camii’nde, iman aşkı ile dokunulmayı, ziyaret edilmeyi bekliyor. Keşfedilmeye değer bir cami!

Sokollu Mehmed Paşa Külliyesi (Kadırga) Arkadaşlar lütfen dikkat! Istanbul`da üc tane Sokullu Mehmed Camiisi bulunmaktadir. Bizim bahsettigimiz Kadırga semtinde bulunan Sultan Ahmed Camiisine yakin olanıdır.

Sokollu Mehmet Paşa Külliyesi, Mimar Sinan’ın İstanbul Kadırga’da Şehit Mehmet Paşa yokuşunda bulunan ve cami ile külliyeden oluşan bir eseri. Sinan’ın en güzel eserlerinden biri sayılır. Üç padişaha sadrazamlık yapan Sokollu Mehmet Paşa adına 1571′de karısı tarafından yaptırılmıştır.

Dik yokuşlardan oluşan sokakların arasında kurulan külliye, bu güçlükten plan olarak da yararlanmış, üç sokaktan ve üç farklı kottan girilen külliyenin avlusuna merdivenlerle ulaşılarak pek sık rastlanmayan bir zenginlik mevcutdur. Avluda mermer bir şadırvan yer alır. Çevresinde medresenin bölümleri bulunur. Camide, İznik çinileri ve orijinal kalem işleri de bulunmaktadır.

Sultanahmet Camii ile Küçükayasofya Camii arasındaki Kadırga yokuşunda 2 metrelik duvarla çevrili bir alanda yapılmış olan caminin banisi Sokollu Mehmet Paşa, mimarı Mimar Sinan’dır. Eğimli bir arazide, tek minareli, tek kubbelidir. Sokollu Mehmet Paşa’nın İstanbul’da iki yerde kendi adını taşıyan camilerden biridir. Öteki cami, Azapkapı’daki Sokollu Mehmet Paşa Camii’dir.

Sultanahmet Camii önündeki At Meydanı’ndan Kadırga’ya inen Şehit Mehmet Paşa yokuşu üzerindedir. Aynı yokuşun sonunda Küçükayasofya Camii bulunmaktadır. Üç dış kapıdan mermer taşlı avluya girilir. Avlunun ortasında kubbeli bir şadırvan ve etrafında medrese odaları bulunmaktadır. Son cemaat yeri platformu sağlı sollu uzanır ve ortada caminin orta büyüklükteki giriş kapısından camiye girilir. Mihrap çevresinde insan boyundan büyük iki mum ve mihrap üzerinde hat sanatlı çini süsleme boydan boya kaplıdır. Caminin ses ve aydınlatma sistemi her Sinan camiindeki gibi mükemmeldir. Giriş sahını sağ ve soldan ikinci kata çıkar.

Bir parçada Edirnedeki Eski Camiisinde

Edirne’deki Eski Camii’de yer alan parça, mihrabın sağ tarafında, mihrap ile minber arasında kalan kısımda bulunuyor.

İnanışa göre, Eski Camii’nin duvarına konulan bu taş, aşırı yağışlardan dolayı Kabe’nin duvarlarından düşen taşların bir parçasıdır. Taşları ne şekilde yeniden Kabe duvarına koyacağını düşünürken uykuya dalan Kabe emiri, bir gün rüyasında Hz. Muhammed’i görür. Hz. Muhammed, rüyasında emire Diyar-ı Rum’da bir cami olduğunu ve oraya göndermesi gerektiğini söyler. Bunun üzerine parça, yapımı ağır aksak ilerleyen Edirne’deki Eski Camii’ye gönderilir. Parçanın bu caminin duvarına konulmasının ardından Eski Camii kısa sürede tamamlanır.

KUTSAL TAŞLAR TÜRKİYE’YE NASIL GELDİ… MİMAR SİNAN TAŞLARIN KALMASINI NASIL SAĞLADI?

Sokullu Mehmet Paşa Camisi İmamı Mehmet Sancak, her biri yaklaşık bir santimetre çapında olan parçaların İstanbul’a geliş öyküsü hakkında da şu bilgileri verdi:

”Kabe’nin tamiri esnasında taştan parçalar kopuyor. Oradaki görevlilerinden bir tanesi parçaları alıp İstanbul’a getiriyor.
Sonra getiren kişi bulunuyor, cezalandırılıyor ve taşlar yerine götürülmek isteniyor.

‘Bunlar şeref misafiri olarak kalsın’ diyen Mimar Sinan’ın önerisi kabul ediliyor.

Mimar Sinan, parçaları o dönemde inşa ettiği Sokullu Mehmet Paşa Camisi’nin 4 yerine yerleştiriyor ve taşlar bugüne kadar geliyor.”

1611 yılında Budin (Budapeşte) Valisiyken vefat ettiği ve mezarının Budapeşte’de olduğu söylenir. Bazı araştırmacıların söylemlerine göre mezarının Ünye`de olduğu tahmin edilmektedir.

Kanije Zaferi

Türklerin Avusturyalılara karşı Kanije’de yaptığı savunma (1601)

Kanije Kalesi
1601′de türklerden geri almak için Avustruyalılar tarafından kuşatılan kale. 50000 kuşatmacıya karşı kalede 5000 türk askeri vardı. Tiryaki Hasan Paşa’nın usta taktikleri sayesinde Avusturya ordusu geride 18000 ölü ve zibil gibi ganimet bırakarak kuşatmayı kaldırmak zorunda kaldı. Türkler ise 1000 kayıp verdi. Avusturyalılar’ın bıraktığı ganimeti kaleye taşımak iki ay sürdü.

1600 yılında Kanije Kalesi fethedilerek, beylerbeylik hâline getirildi ve idâresi Tiryaki Hasan Paşa’ya verildi. Ertesi sene Avusturya Arşidükü Ferdinand 50.000 kişilik kuvvet, 42 büyük topla Kanije önüne gelerek kaleyi kuşattı. Orduda, başta Avusturya ve Almanlar olmak üzere İtalya, İspanya, Papalık ile gönüllü Fransız ve Macar birlikleri bulunmaktaydı. Kaledeyse, sadece 5000 civarında mücahid vardı. 9 Eylül günü kaleyi bombalamaya başlayan müttefikler, günde ortalama 1500 gülle atıyorlardı. Açılan gedikler, geceleri binbir müşkülatla, mümkün mertebe kapatılıyordu. Hasan Paşa, Vezir-i âzama haber göndererek yardım talep ettiyse de bir netice elde edemedi. Ancak, Paşa bu durumu askere sezdirmedi. Düşman kaleye girebilmek için varını yoğunu ortaya koyuyordu. Nehir üzerine köprü kurdularsa da, Hasan Paşa, geceleyin bu köprüyü yaktırdı. İkinci köprülerini de çengellerle içeri çektirdiğinden, üzerindekiler nehre atlayıp boğuldular. Hasan Paşa, kale sınırlarına yaklaşan düşmana yalnız tüfek atışı yaptırıyordu. Müttefik kuvvetler, Türklerde top veya cephane olmadığı hissine kapılmıştı. Bu sebeple, kaleye toplu bir hücuma kalktıkları anda, yüz topa birden ateş emrini veren Hasan Paşa, düşmana büyük zayiat verdirdi. Aldığı esirlereyse içi kum dolu, fakat üstü un ve barutla örtülü çuvalları göstererek, düşmanın iaşe ve cephaneyi bitirmek ümidini kırmıştı. Ancak Belgrad’ın düşman eline geçmesinden sonra, Arşidük Matyas da kuvvetleriyle gelip Kanije’yi muhasara edenlere katıldı. Ertesi gün ise, taze kuvvetlerle yeniden hücuma geçildi. Hasan Paşanın başını getirene, kırk köy vaad ediliyordu. Şiddetli ve korkunç hücumlar, Hasan Paşanın tedbir ve direktifleri sayesinde bertaraf ediliyordu. Müttefik kuvvetler, nihayet, 18 000 ölü vererek hücumdan vazgeçti. Papanın kardeşi yaralanıp, kahrından öldü. Bu kadar kuvvetli düşmanın, bir avuç mücahide bir şey yapamaması, askerin maneviyatını artırdı. Arşidük, ne pahasına olursa olsun kaleyi almak niyetindeydi. Bu sebeple, kış bastırdığı halde, askeri barındıracak siperler ve yeraltı mevzileri yaptı. Muhtelif hücumlarla kaleyi delik deşik etmesine rağmen burayı alamıyordu. Kalede 4000 kişi kalmıştı. Açıkta ve çadırda kalan düşman askerlerinin morallerinin bozulduğu bir sırada Hasan Paşa, 3000 kişilik kuvvetle kaleden dışarı çıkıp düşmana hücum etti. Aynı zamanda, kaledeki toplara da hep birden ateş ettirerek düşman ordugâhını alt-üst etti. Birbirine giren düşman kuvvetleri, her şeyi bırakıp kaçmaya başladılar. Düşmandan 45 top, 14 000 tüfek, 50 otağ ve 10 000 çadırın yanında Ferdinand’ın otağı, tahtı, altın ve gümüş eşyaları, arabaları Hasan Paşanın eline geçti. Bozgundan kaçanlar, Arşidük’ün etrafında yeniden toplandılarsa da, Hasan Paşa, düşmandan ele geçirdiği topları bunların üzerine çevirerek perişan etti. Tiryaki Hasan Paşa, düşman karargâhının tamamının temizlendiğini haber alınca, Arşidük’ün otağına doğru gitti. Otağın içersinde etrafı altın ve gümüş parmaklıklı, başları mücevherli ve direklerinin başı elmaslı bir taht vardı. Tahtın iki yanında sırma saçaklı on iki koltuk bulunuyordu. Tahtın önünde, dört metre uzunluğunda süslü yemek masası duruyordu. Bunları gören Hasan Paşa, “Cenâb-ı Hakk’a şükrâne olarak iki rekat namaz kıldı ve duâ edip ağladı. Bu zaferin Allahü teâlânın inâyeti ve Peygamber efendimizin mûcizâtı eseri” olduğunu söyleyerek tahta oturdu. Diğer beyler de koltuklara oturdular. Hasan Paşa, bu büyük muzafferiyeti dört temel esasla kazandıklarını söyledi. Bu esaslar sabır, sebat, birlikte hareket ve kumandana itaatti. Bu şekilde harekete devam ederlerse Allahü teâlânın kendilerine daha nice zaferler vereceğini söyleyerek emrindekilere nasihat etti. Üç ay sürmüş olan Kanije Muhasarasından sonra Hasan Paşa, elde ettiği ganimeti, ancak iki ayda kaleye nakledebildi. Muhasara esnasında hizmeti görülen beylere ve kumandanlara hediyeler dağıtarak rütbelerini yükseltti. Sultan Üçüncü Mehmed Han (1596-1603), Avusturya ve müttefiklerinin bozgunuyla neticelenen bu zafer haberine çok sevindi. İstanbul’da şenlikler yapılmasını emretti. Tiryâki Hasan Paşaya vezir rütbesi verilip, haslar, murassa kılıç, muhteşem şekilde donatılmış üç hilâlli sancak ve bir de hatt-ı hümâyun gönderdi. Padişah, hatt-ı hümâyununda Hasan Paşayı;

• “Berhudar olasın, sana vezâret verdim ve seninle mahsur olan asker kullarım ki, mânen oğullarımdır, yüzleri ak ola. Makbûl-i hümâyunum olmuştur. Cümleyi Hak teâlâ hazretlerine ısmarladım.”

diyerek medhü senâ ediyor ve Savunmanın başarılı olmasına çok sevinen 3. Mehmed Han, Tiryaki Hasan Paşa’ya vezirlik verdi. Padişahın fermanını okuyan Hasan Paşa, ağladı. Sebebini soranlara şu cevabı verdi:  (Avrupa Birliğine tarih aldık diye sokaklara dökülenler okusun ibret alsın)

• “Kanije Müdafaası gibi küçük hizmetlere de vezirlik verilmeye, pâdişâh mektubu yazılmaya başlandı. Bizim gençliğimizde, böyle küçük hizmetlere vezirlik verilmez, Pâdişâh mektubu yazılmazdı. Biz ne idik, neye kaldık diye ağlıyorum cevabını verdi.

Türklerin Kanije, Macarların Nagykanitza-Konizsa-Kanjiza dedikleri Kanije, Macaristan’ın Slovenya ve Hırvatistan sınırına yakın, 50.000 nüfuslu bir kasabadır. Kale ise harap haldedir. Onarılması için girişimler başlatılmıştır. Kanije Belediye Başkanı onarım için Türk Konsolosluğu’ndan yardım talep etmiştir. (Manşet Gazetesi, 06.05.2005)

Sky Türk`de Gürkan Hacır`ın sunduğu “Şimdiki Zaman” programına yoğun istek üzerine ikinci kez konuk olan Dücane Cündioğlu;  Islam ve Bilim, Fizik ve İslam, İslam`da kadın ve Islamcı Sinema gibi birbirinden ilginç konulara değinildi.  Ey talib, sende izle, oku, düşün ve feyz al…