Bu sene yani 2010`un yaz aylarinda Anavatanin her kösesini gezip yeni yerleri kesfetmeyi seven dayim ile dopdolu bir ic anadolu ve dogu (Ankara`dan Van`a) gezintisi yapmis olduk Elhamdulillah. Ic Anadolu`nun uzun köroglu daglarinin yakinlarinda sehirden cok uzak, bol oksijenli ormanlarini gezip o güzellikleri gördükce daha önce bilmedigim yeni bir Anadolu portresi olusturdum zihnimde. Ankara`nin siyasi ve diplomasi havasindan uzak Kizilcahamam ilcesinide bulunan tarihi mekanlarini dayimin rehberliginde gezmek ise benim icin büyük bir ayricalikdi. 4 gün süren gezimizde büyüleyici doga harikalari ile karsilastik. Mekanlari karis karis bilen ve tarih bilgisi yüksek olan biri ile gezmek tabiki ayri bir tat veriyor insana. Kisacasi tabiri caiz ise yanimda gezer bir Ansiklopedi vardi:)  Simdiye kadar ders kitaplarinda bahsedildigi gibi Ic Anadolu`nun kurak topraklara sahip olup dogal bitki örtüsünün bozkir olusu ve bu nedenlede nüfüs yerlesimin Türkiye capinda en az oldugu bölgemiz ic Anadolu oldugunu biliyorduk. Fakat bol yesillige sahip olan bu güzel mekanlardan hic ama hic bahsedilmiyordu o kitaplarda. Anlasilan bir yer hakkinda fikir edinmek istiyorsaniz bizatihi gidip kendi gözlerinizle gömeniz gerekiyormus. Türkiyenin merkezinde böylesi güzel yerlerin bulunmasi beni sasirti dogrusu. Belkide insanoglunun simdiye kadar ayak dahi basmadigi bu beldelerde inanilmaz güzellikdeki muhtesem vadilerini, ucu bucagi görülmeyen yemyesil yaylalarini, derin kanyonlarini, yesil ile mavi rengini ayirt edemiyeceginiz göllerini, yüksek daglarin arasindaki ovalarini, derelerini, vadilerini, nehirlerini görüpde El-Muksit (bütün islerini denk, ve birbirine uygun, yerli yerinde yapan) olan Rabbimizin mükemmel yaratiliciligina bir kez daha sahit olmamak mümkün degil. Tüm bunlara sahit olurken icinizi bir heycan sariyor. Bu heycanin sebebi nedenmi? Insanoglu öyle bir dönemde yasiyor ki artik birtakim insan topluluklarina ve onlarin olusturmus oldugu kapitalist ideoloji zihniyete ve yasamina ayak uydurmadiginizda o toplum icerisindeki yeriniz nötrlesiyor. Siz insan yerine konmuyorunuz ve dislanip yanlizliga mahkum ediliyorsunuz. Bu zihniyet ve düsünce tabiki bu sistemi olusturan kisiler icin gecerlidir. Biz yeterki O`nunla yanliz kalalim. Iste bu yanliz kalma istegimiz bizi ne kadar irdeliyor ve düsüncelerimizin icerisinde yerini aliyor. Asil tartisilmasi gereken nokta burasi. Dücane Cündioglu hocanin “Sirat körprüsünden Jeeple gecilmez!” makalesi bu mevzuyu cok güzel bir sekilde aciklik getiriyor. Iste tüm bu dünyalilk dertlerden uzaklasip insan sakin bir beldede yani; komsulugun öldügü yüksek apartmanlarin olmadigi, sehrin yirmidört saat aydinlanan uzun cadellerinde hertürlü edepsizligin yapilmadigi, manevi varligini unutup maddi varligindan gururlanan insanin birbirinden lüks arabalarini sokakalarda tekerlek döndermedigi, hayatin zevkine sadece para ile ulasabilecegini zanneden zavalli fabrika sahibi patronlarin olmadigi, artik din inancini özde degil sözde yasandigi kisilerin cirit atmadigi bir yerde olmak tabiki insani heycanlandiriyor. Tüm bu göz boyayici yasam tarzindan uzak kalip unuttugumuz tevekküle geri dönmek insani heycanlandiriyor. Gönlümün gani olmasini aradim, bunu tevekkülde buldum diyen Veysel Karani gibi her daim tevekkül askina kapilip gönlümüzü gani yani zengin tutmamiz gerekmezmi. Anadoluyu karis karis gezerken Rabbimizin o birbirinden güzel yaratmis oldugu doga harikalarina gözle sahit oldugunuzda tevekküle kapiliyor sükür ve niyazda bulunuyorsunuz. Ormanlara baktiginizda yüzlerce yesil tonuyla bezenmis agaclar ve calilari gördügünüzde, calilara biraz daha yakindan baktiginizda farkli renk ve desenli kelebekleri bir cicekden diger cicege kondugunu gördügünüzde,  geceleri gökyüzüne bakdiginizda piril piril parildayan yildizlarin size gülümsediginde, Rabbimizin mükemmel yaratilicigina bir kez daha sahit oluyorsunuz. Arkadasalar sizlere tavsiyem, firsat buldukca farkli mekanlari ve beldeleri gezmeye gayret gösterin. Sadece sehir merkezlerini degil daha ziyade sehirden uzak doga harikalarini sizlerde kesfedin ve tefekküre kapilin. Heycani (dogayi gözleriniz kapali tertemiz bir zihinle dinleyerek ve cigerlerinize bol oksijen cekerek) tadin…



ALİCİN DERESİ MANASTIRI:

Burada kesislerin veya misyonerlerin gizlendigi söyleniyor, bu manastirin Trabzon Sümela manastirindan daha önce yapildigini ortaya koymaktadir. Alicin deresindeki bu manastiri ziyarete gitmek istiyorsanız, otoyoldan Celtikci kavsagindan cikip, Celtikci istikametine 5 dakika kadar bir yolculuk yapmaniz gerekmektedir. Celtikci beldesine giriste saga bir yol ayrilir ve tabelada Alicin ibaresini görürsünüz. O yoldan devam ediyor ve karsiniza ilk cikan köyün girisinden 100 metre önce solda Alicin yazan bir yol tabelasi ile karsilasacaksiniz. Sola dönün ve kısa bir aradan sonra kanyonla basbasa kalin. İste size muhtesem bir görüntü. Alicin deresi…
Alicin deresinin sonuna kadar gidiyorsunuz, yol sonunda karsiniza tepenin üstüne kurulmus olan görkemli manastir geliyor. Manastirin ulasabilmeniz icin yolun bir kismi arac ile geri kalan sarp kismi ise yürünerek gidilebiliyor. Manastira ulasabilmeniz icin tirmanma yeteneginiz iyi olmasi gerekiyor, yokus baya dik.  Bu arada yol güzergahinda sizi takip eden derede balik tutabilirsiniz. Biz bi yarim saat denedik ama basarili olamadik malesef.

Sky Türk`de Gürkan Hacır`ın sunduğu “Şimdiki Zaman” programına yoğun istek üzerine ikinci kez konuk olan Dücane Cündioğlu;  Islam ve Bilim, Fizik ve İslam, İslam`da kadın ve Islamcı Sinema gibi birbirinden ilginç konulara değinildi.  Ey talib, sende izle, oku, düşün ve feyz al…

Yeni Şafak Gazetesi Yazarı Dücane Cündioğlu, bugünün dindarlarından kimsenin aşağıya bakmadığını, gözlerin hep yukarlarda olduğunu söyleyerek, “Daha fazlasında. Daha çoğunda. Kanaatkârlık, artık unuttuğumuz, itibar etmediğimiz bir kavram!” dedi.

Bugünün dindarlarına köşesinden uyarıda bulunan Cündioğlu,”Olmazsan, geçemezsin o köprüden ey talib! İncelmezsen, güçsüzlüğü umursamazsan…Boğaz Köprüsü’ne benzemez çünkü Sırat Köprüsü. Kıldan ince, kılıçtan keskindir! Jeeple geçilmez o köprüden” dedi.

İŞTE O YAZI:

Sırat Köprüsü’nden jeeple geçilmez!

“Yoksulluğum övüncümdür!” şeklinde çeviregeldiğim “Fakrî fahrî!” hadîsinin derin anlamına itibarla, eğer hatırlanacak olursa, geçenlerde, bir vesileyle yeni bir karşılık önermiştim:

“İyi ki muhtacım!”

* * *

Fakr (fakirlik) hakikaten “muhtaç olmak” demektir.

Bir düşünün bakalım, içimizde muhtaç (fakir) olmayanımız var mı?

Yok!

Çünkü insan, başka bir nedenle değil, bizatihi özü gereği fakir ve muhtaçtır.

İnsan ‘gayr’ olmaksızın ne varolabilirdi, ne de varlığını sürdürebilirdi. Varolmak ve varlığını sürdürebilmek için insan ‘gayr’a muhtaçtır. Kendinden başkasına.

İnsanın toplumsallığının temelinde işbu “gayra muhtaç olmak” meselesi yer alır. İnsanın toplumsallığı, onun özünden ayrılmaz.

İnsanın “toplumsal canlı” olarak yapılan tanımı, Arapça’ya “medeniyyun bi’t-tab” şeklinde aktarılmıştır. Yani tabiatı gereği medenîdir insan! Medenî, yani şehirli.

Yalnız kalabilir ama tek başına kalamaz. Sürtüne sürtüne yürümek zorundadır bu yüzden. Ancak bu dünyada. Sadece şehirde. Başkalarıyla.

Trajik olan da bu değil midir zaten?

Her birimiz kendimizle başkalarının arasında sıkışıp kalmış bir hâlde yaşamı tüketiriz.

İstiğna ve istikbar yakışmaz böylesine zavallı olana!

Kimse kendi yatağından taşamaz!

* * *

Peki o hâlde niçin bu kibir? Nedir o tafralar, ne o kurum kurum kurumlanmalar?

Neyiz biz? Kimiz? Ceplerimiz biraz para görürse, başlarımız göğe mi değecek? Hiç mi düşmeyeceğiz, hiç mi ölmeyeceğiz?

Otobandan ayrıl ey talib, hemen arabanı yolun kenarına çek ve biraz düşün!

Biraz nefes al! Birazcık… Varlık’ın kokusunu hisset!

Sen zengin filan değilsin, basbayağı yoksulsun! Muhtaçsın!

Sen de Mustafa (s.a) gibi, “İyi ki muhtacım” de ki kalbin ısınıversin!

Tüm yoksullar gibi.

* * *

Hakkın insana verebileceği en büyük ceza, her hâlde kendisinden minnettarlık duygusunu alıp onun şükretme yetisini köreltmesidir.

Bugünün dindarının başına gelen de bu! Artık kimse aşağıya bakmıyor, gözler hep yukarılarda. Daha fazlasında. Daha çoğunda.

Kanaatkârlık, artık unuttuğumuz, itibar etmediğimiz bir kavram!

“Eldekiyle yetinmek” demek kabaca. “Eh, buna da şükür!” demek! Çaresizlikten değil, yarışa katılmayı bile isteye reddetmekten…

Yoksulluğu bir kader olarak kabullenen zavallılardan değil, bilâkis yoksulluğu kendi iradeleriyle tercih edenlerden söz ediyoruz.

Bakınız, ustalarımız ‘kanaat’i nasıl tarif ediyorlardı:

- “Kanaat, kendisine alışılan, yakınlık kesbedilen şeylerin bulunmaması halinde dahî huzur ve sükûnet içinde olmaktır!”

Kanaat, hakikatte, sahip olmaya değil, olmaya çalışmaktır!

Olmaya, yani adam olmaya… insan olmaya…

* * *

Olmazsan, geçemezsin o köprüden ey talib!

İncelmezsen, güçsüzlüğü umursamazsan…

Boğaz Köprüsü’ne benzemez çünkü Sırat Köprüsü. Kıldan ince, kılıçtan keskindir!

Jeeple geçilmez o köprüden.

Mecbursun ey talib, ağırlıklarını atmalısın! Başkalarının sırtına da binemezsin, eteğine de yapışamazsın. Orada tek başınasın! Kendin olacaksın, olmak zorundasın!

Sırat Köprüsü’nden geçebilmek için, senin sen olmaktan başka çaren yok!

Çaren yine sensin!

Kendin yürüyeceksin! Adımlarını tek başına atacaksın!

Köprünün üzerinde kendi gövdenle, kendi ruhunla, kendi ağırlığınla yürümek zorundasın!

Sahip olduklarını tümüyle bu dünyada bırakacaksın, oraya çırılçıplak varacaksın!

* * *

Sırat köprüsünden jeeple geçilmez, adam olana çıplak ayak gerek. Belki yorgun, belki çelimsiz, belki mecalsiz, ve fakat bir ömür boyu hakikat peşinden koşmuş ayaklar…

Eldekiyle kanaat edebilmeyi öğrenmiş, rıza lokmasıyla yetinmiş, insanı insana kulluktan uzak tutmuş ayaklar…

Mahcub bir yüz, güçsüz bir gövde… zayıf ve çelimsiz… yani kıl kadar bir beden… incecik…

Dünyadan perhiz ettiği, gelip geçici zevklerin orucunu tuttuğu için değil sadece, insanın yükünü taşımaktan eridiği için de…

Kalb taşıdığı için….

* * *

Başın ağrıyorsa Sırat Köprüsü’nden geçemezsin ey talib, bilâkis kalbinde ince bir sızı olmalı! Çünkü Köprü’nün üstündeyken bir tek o ince sızıya güvenebilirsin!

Ağrıları boşver de sen bana asıl sızıdan haber ver!

Sızın var mı ey talib?

Yasal Uyarı: Yayınlanan köşe yazısı/haberin tüm hakları Diyalog Gazetecilik San. ve Tic. Ltd. Şti.’ne aittir. Kaynak gösterilse dahi köşe yazısı/haberin tamamı özel izin alınmadan kullanılamaz. Ancak alıntılanan köşe yazısı/haberin bir bölümü, alıntılanan köşe yazısı/habere aktif link verilerek kullanılabilir.

Kaynak: Yeni Şafak

Üstad Necip Fazıl`dan benim şahsen en çok hoşuma giden şiirlerden birisi. Bu güzel şiiri dinlemek istiyorsanız lütfen tıklayın.

Geceye Şiir

Kalbim bir çiçektir, gündüzler ölgün;
Gelin, gelin, onu açın geceler!
Beni yâdedermiş gibi, bütün gün
Ötün kulağımda, çın, çın, geceler!

Geceler çekmeyin benimçin hüzün,
Gelin siz, ruhumu tenimden süzün;
Bırakın nâşımı yerde gündüzün,
Gölgemi alın da kaçın geceler!

Fahişe yataklardan kaçtığın günden beri,
Erimiş ruhlarınız bir derdin potasında.
Senin gölgeni içmiş, onun gözbebekleri;
Onun taşı erimiş, senin kafatasında.

İkinizin de ne eş, ne arkadaşınız var;
Sükût gibi münzevî, çığlık gibi hürsünüz.
Dünyada taşınacak bir kuru başınız var;
Onu da, hangi diyar olsa götürürsünüz.

Yağız atlı süvari, koştur, atını, koştur!
Sonunda kabre çıkar bu yolun kıvrımları.
Ne kaldırımlar kadar seni anlayan olur…
Ne senin anladığın kadar, kaldırımları…

Teşekkür ederim Yılmaz abi

Sky Türk`te Gürkan Hacır`ın sunduğu ”Şimdiki Zaman” programına Dücane Cündioğlu konuk oldu. Hakikatin arandığı zaman diliminde Hakikati sorguladıkları programda ilginç diyaloglara sahne oldu. Zevkle izleyeceğinizi umut ediyorum.

Eğlence çağının öğrenme çağını alt ettiği bir dünyayı yaşıyoruz. Medya, gençliğimizi ele geçirmiş durumda. Televizyon izleyerek bilgi ve kültür sahibi olunabileceğini sanan bir genç nüfus ile karşı karşıyayız. Malumat edinmeyi bilgi edinmek zannediyorlar. Bilgi edinmede pasif davranıyor, sorgulamaktansa kabullenmeyi yeğliyor, bilgi başarısını not ile ölçüyorlar. İnternetin bir bilgi çöplüğü olduğunun farkında değiller. Okumak yerine seyretmeyi tercih ediyorlar ve seyrederek öğrendiklerini düşünüyorlar. Magazin haberleri dışında gazete bile okumayan gençlerimiz var artık. Bernard Rose’un yönettiği Anna Karenina’yı Tolstoy’un romanını okumaya, Aşk-ı Memnu dizisini Halit Ziya’nın ünlü eserinin satırları arasında gezinmeye, rahmetli Halit Refiğ’in beyazperdeye aktardığı Leyla ile Mecnun’u seyretmeyi de Doğu klasiği Leyla ile Mecnun öyküsünü öğrenmeye tercih eden tembel bir kuşakla yüz yüzeyiz. Bu tembelliğin suçunu tamamen onlara yüklemek bence haksızlık olur. O halde gelin, yetişkinler olarak gözlerimizi kendimize çevirelim.

Sık sık çocuklarının okumadığından şikâyet eden velilerle karşılaşırım. Aramızda şu minvalde konuşmalar geçer:

- Hocam! Oğlum/kızım hiç okumuyor. Ne yapabilirim?

- Oooo! Çok basit ve kolay bir çözümü var bunun!

- Hemen söyleyiver hocam!

- Tabii! Ama eve gidince hemen uygulayacağına söz vermelisin!

- Hiç şüphen olmasın hocam! Sen söyle yeter.

- Kitap okumaya başla; çocuğun senin kitap okuduğunu görsün!

Ülkemizdeki Amerikan kolejlerinde bir zamanlar Shakespeare veya Faulkner başlı başına bir ders olarak okutulurdu -belki hâlâ okutuluyordur- ama en iyi Türk liselerinden mezun olan şimdiki öğrenciler Yaprak Dökümü’nü bir televizyon dizisi zannediyorlar. Bırakınız Brecht, Dostoyevski, Conrad, Schiller, Montaigne veya Hafız, Beydaba, İmreü’l-Kays, Gazali, İbn Haldun gibi Doğu ve Batı klasiklerini, Türk medeniyetinden 100 temel esere imza atan büyüklerini dahi bilmiyorlar. Oysa klasik olan her şey insanlığın ortak mirasıdır ve insanlığın ortak şuuru bu birikimi sahiplenmekle teşekkül eder.

Bu hazin akıbet, eğitim deyince yalnızca pozitif bilimleri akla getiren, Türk modernitesini inşa adına kendi kimliğini görmezden gelen nesillerin basiretsizliğidir. Zaten ülkemizdeki kültür algısı tam da bu noktada kan kaybetmeye başlamıştır. 1950′lerden sonra sosyal bilimler, beşeri bilimler, edebiyat ve felsefe gibi alanlar ikincil konuma düşünce kültürel değerlere ilgi azalmış, iyi bir iş, iyi bir hayat kazanmak üzere eğitim gören gençlerin zihinlerinde değer kaybına uğramıştır. O günün gençleri bugün artık ülkemize yön veren âkil adamlar ve zannederim hepsi, kültürdeki devamlılığı sağlayamamanın acısını yüreklerinde taşıyorlar. O gaflettir ki bugün meydanı popüler kültüre bırakmıştır. Kendisi olmamayı başarılı olmak zanneden bir kültürel baskıdır bu. Bugünün orta veya yükseköğretim kurumlarındaki öğrenci portresi maalesef artık elinde kitap ve kalem ile çizilememekte, çoğunlukla bir cep telefonu ve sigara ile poz vermektedir. Bir sanat enstrümanıyla görüntülenme arzusu taşıyanların sayısı ise azdan da azdır. Bunun tabii sonucu olarak eğitim kurumlarındaki kültürel etkinlikler de, onlara aktif/pasif katılım da yeterli olamamaktadır.

Bize göre kültür, bilginin giriş kapısıdır. Kültürel anlamda kimliği oluşmuş bir gencin derinlemesine bilgileri edinme ve uzmanlaşma hususunda çok daha başarılı olacağına inanırım. Çevrenize bakınız, toplumda en başarılı insanların, mesleğindeki uzmanlığına geniş bir kültürü ilave etmiş kişiler olduğunu göreceksiniz. Bu yetkinlikte kişileri yetiştirmek üzere bilimsel anlayışı kültürel zemin ile destekleyecek ve üniversitesindeki gençlere imkân tanıyıp onların kültürel çalışmalarını sırf yıllık faaliyet raporunda yer alması için desteklemekten dönecek üniversite rektörlerine ihtiyacımız var. Yaptırılan her okulun sırtına sırtını dayamış bir kültür merkezi de yaptıracak Milli Eğitim Bakanı’mız, o bakana maddi imkân sağlayacak zenginlerimiz, öğrencilerinin kültürel alanlarda eleştirel yaklaşımlarına çözümler üreten müdürlerimiz, gençler lehine sanat ve kültürel anlamda pozitif ayrımcılık yapacak Kültür Bakanı’mız olsun istiyoruz. Galiba biz gençlerimizi ihmal ediyoruz!..

Kim kırılırsa kırılsın, kim darılırsa darılsın,kim terk ederse etsin.Rabbim terk etmiyor, kırılmıyor ya, ne gam! Bu ne büyük ferahlık değil mi? .Başınızda ağır bir dert var.Sanki hiç bitmeyecek gibi geliyor.Sanki bu sorun hayatınızın sonunu hazırlıyor gibi. İşte o an ayet yetişiyor imdada: